Veelgestelde vragen over thuisbatterijen en energieopslag

Een vast geïnstalleerde thuisbatterij valt in de meeste gevallen onder de opstalverzekering. Verzekeraars zien deze als een gebouw gebonden installatie, vergelijkbaar met zonnepanelen, warmtepompen of vaste airco’s. Doorslaggevend is niet of de batterij technisch los te koppelen is, maar of deze vast is gemonteerd en onderdeel vormt van de elektrische installatie van de woning.

Een thuisbatterij valt onder de opstalverzekering wanneer deze:

• vast is gemonteerd (wand, vloer of kast),
• is aangesloten op de vaste elektrische installatie,
• bedoeld is voor permanent gebruik.

In dat geval wordt de batterij beschouwd als onderdeel van de woning, ongeacht of deze technisch demonteerbaar is.

Plug-in thuisbatterijen zijn niet vast geïnstalleerd en worden via een stekker aangesloten. Daarom beschouwen sommige verzekeraars deze als inboedel, terwijl andere ze alsnog onder de opstalverzekering laten vallen. Dit verschilt per verzekeraar en polis.

Het is daarom verstandig dit vooraf te controleren bij de eigen verzekeraar.

Bij de meeste verzekeraars geldt geen meldplicht vooraf voor een thuisbatterij. Wel is het belangrijk dat de installatie voldoet aan NEN-1010 en is uitgevoerd volgens de voorschriften van de fabrikant. Bij schade kan de verzekeraar achteraf toetsen of de installatie correct en veilig is uitgevoerd.

Het verschil tussen B2C- en B2B-toepassingen bij Energie Opslag Systemen (EOS) zit vooral in het regelgevend kader en de wijze waarop veiligheidsrisico’s worden beoordeeld en beheerst.

Bij particuliere (B2C) installaties geldt:

• dat de elektrische installatie verplicht moet voldoen aan NEN-1010,
• dat het EOS wordt beschouwd als onderdeel van de woninginstallatie,
• dat de beoordeling hoofdzakelijk normgedreven is (juiste beveiligingen, correcte aansluiting, veilige integratie),
• dat richtlijnen zoals PGS37-2 doorgaans niet van toepassing zijn vanwege het beperkte vermogen en risicoprofiel.

Bij zakelijke (B2B) installaties:

• zijn vermogens, energiedichtheid en gebruiksintensiteit vaak aanzienlijk hoger,
• spelen naast NEN-1010 ook aanvullende richtlijnen een rol, zoals PGS37-2 (Opslag van lithiumhoudende energiedragers),
• wordt veiligheid benaderd vanuit risicoanalyses, brandscenario’s en impact op personeel en bedrijfscontinuïteit.

Waar B2C-installaties primair worden getoetst op normconformiteit, zijn B2B-installaties vaker risico- en richtlijn-gedreven, met aanvullende eisen vanuit verzekeraars, veiligheidsregio’s en inspectie-instanties.

Voor zakelijke Energie Opslag Systemen (EOS) gelden vaak strengere eisen omdat de risico’s en impact groter zijn dan bij particuliere toepassingen.

Bij B2B-toepassingen gaat het meestal om:

• hogere vermogens en grotere batterijcapaciteiten,
• intensiever of continu gebruik,
• aanwezigheid van personeel, klanten of derden,
• mogelijke gevolgen voor bedrijfscontinuïteit bij uitval of incidenten.

Daarom wordt bij zakelijke EOS niet alleen gekeken naar normconformiteit, maar ook naar:

• risicoanalyses en brandscenario’s,
• aanvullende richtlijnen zoals PGS37-2,
• eisen vanuit verzekeraars en veiligheidsregio’s,
• documentatie, inspecties en periodiek onderhoud.

Deze strengere eisen zijn bedoeld om veiligheidsrisico’s beheersbaar te houden en aansprakelijkheid duidelijk vast te leggen.

Bij Energie Opslag Systemen (EOS) in bedrijven of VvE’s kunnen aanvullende eisen gelden, afhankelijk van de omvang en toepassing van het systeem.

Veelvoorkomende aanvullende aandachtspunten zijn:

• extra inspecties en vastgelegde onderhoudsintervallen,
• uitgebreide technische documentatie en logboeken,
• aanvullende brandveiligheidsmaatregelen of compartimentering,
• duidelijke vastlegging van verantwoordelijkheden en aansprakelijkheid.

Bij VvE’s speelt bovendien dat een EOS vaak collectief eigendom is. Dit vraagt om duidelijke afspraken over beheer, verzekering en besluitvorming, zeker wanneer het systeem in de toekomst wordt uitgebreid.

Deze aanvullende eisen zorgen ervoor dat veiligheid, transparantie en continuïteit ook bij groei of schaalvergroting gewaarborgd blijven.

PGS37-2 wordt relevant voor een Energie Opslag Systeem (EOS) zodra de opslag van lithiumhoudende energiedragers een verhoogd veiligheidsrisico kan vormen voor personen, gebouwen of de omgeving.

In de praktijk speelt PGS37-2 vooral een rol bij:

zakelijke (B2B) toepassingen,

• grotere batterijcapaciteiten en vermogens,
• centrale of collectieve opslag (bijvoorbeeld in technische ruimtes, bedrijfsgebouwen of aparte opslagruimten),
• situaties waar personeel, klanten of derden aanwezig zijn,
• installaties met mogelijke impact op brandveiligheid en bedrijfscontinuïteit.

Bij particuliere (B2C) toepassingen is PGS37-2 doorgaans niet van toepassing. Deze installaties vallen primair onder NEN-1010 en de reguliere bouw- en verzekeringskaders, vanwege het beperkte vermogen en risicoprofiel.

PGS37-2 is geen wet, maar een richtlijn voor veilige opslag. In B2B-situaties kan deze richtlijn door verzekeraars, veiligheidsregio’s of bevoegd gezag worden gebruikt als toetsingskader bij ontwerp, plaatsing en risicobeheersing van een EOS.

De recyclingverplichtingen hebben betrekking op de lithium-houdende batterijen binnen een Energie Opslag Systeem (EOS). Het volledige systeem bestaat uit meerdere componenten die elk onder een eigen afval- of productstroom vallen.

De recycling van batterijen is geregeld via de Europese producentenverantwoordelijkheid en wordt in de praktijk per land georganiseerd, vaak in samenwerking met lokale compliance- of recyclingpartners.

Omdat de exacte werkwijze afhankelijk is van het type batterij, de situatie en het land, geldt dat recycling en afvoer altijd in afstemming verloopt. Neem in deze situatie altijd eerst contact op met Modusun Support, zodat de correcte en veilige werkwijze kan worden afgestemd.